| บทสัมภาษณ์พี่ต้อย อุรุพงษ์ รักษาสัตย์ ผู้กำกับ The Stories from the North (เรื่องเล่าจากเมืองเหนือ) 2005 .................................................................... สัมภาษณ์โดย webmaster เรียบเรียงโดย nuttorn |
 |
The Stories from the North (เรื่องเล่าจากเมืองเหนือ) 2005 เวลา 88 นาที |
| เรื่องย่อ เรื่องเล่าจากเมืองเหนือ เป็นหนึ่งในผลงานต่อเนื่อง จากชุดสารคดีหนังสั้นที่ อุรุพงษ์ รักษาสัตย์ ทุ่มเทเวลาทำงานนานหลายปี โดยเป็นการนำหนังสั้นเหล่านั้น มาตัดต่อใหม่เป็นภาพยนตร์ขนาดยาว ซึ่งบอกเล่าชีวิตของคนในหมู่บ้านทางภาคเหนือ ที่เขาเติบโต หนังได้บอกเล่าสถานการณ์ในชีวิตของชาวชนบท การเก็บเกี่ยว ตลอดจนการขาดสำนึกรักบ้านเกิดของคนรุ่นหลัง ที่ละทิ้งคนชรา และเด็กไว้เบื้องหลัง และด้วยความที่เป็นหมู่บ้านบ้านเกิดของเขา ทำให้อุรุพงษ์สามารถจับภาพบรรยากาศตามปกติของเพื่อนบ้าน และสามารถถ่ายทอดเป็นเรื่องเล่าจากเมืองเหนือได้อย่างใกล้ชิดที่สุด |
 |
 |
 |
หลายคนน่าจะรู้จักพี่ต้อย อุรุพงษ์ รักษาสัตย์ กันดีนะครับ จากผลงานหนังชุด เรื่องเล่าจากเมืองเหนือ ซึ่งเป็นการนำหนังสั้นจำนวนหนึ่งของเขามารวมเป็นชุดเดียวกัน และล่าสุดเขาก็นำหนังชุดนี้ไปคว้ารางวัลจากเทศกาลเมืองจอนจู ทางไทยซ็อตฟิล์มได้มีโอกาสพูดคุยกับพี่ต้อยถึงเรื่องราวของเขาและวิธีคิดกว่าที่จะเป็นหนังสั้นเรื่องหนึ่งออกมา รวมไปถึงประสบการณ์จากเทศกาลหนังตามประเทศต่างๆ อีกด้วย |
 |
 |
 |
ถาม คือเราเห็นว่า มันมีโอกาสที่เราจะเข้าใกล้หนัง ...ลองดูว่าจะทำ |
 |
 |
 |
| ถาม แล้วอย่างเรื่อง นักดนตรี หรือ วันที่ยาวนาน เรามีประเด็นอะไรอยู่ในใจไหมก่อนหน้าที่จะไปถ่าย หรือว่าเราสะดุดใจเราอยู่แล้วว่า เรื่องนี้เราอยากจะทำ พี่ต้อย อย่างนักดนตรี จริงๆ ไม่ใช่สารคดีนะ เป็นเรื่องที่เราคิดขึ้นมาเอง โดยเรื่องก็แทบจะไม่มีเรื่อง เป็นอารมณ์ความทรงจำตอนเด็กของเรา แต่ว่าเอาคนที่เขาเล่นซึงมาเล่น มันเป็นอารมณ์มากกว่า เพราะฉะนั้นมันก็เป็นอะไรที่คิดไว้ ส่วนเรื่องวันที่ยาวนาน ก็คือ ชีวิตของคุณยายคนนี้ เราก็อยากจะถ่ายทอดมันออกมา ถาม คือเขาอยู่ในแถวหมู่บ้านอยู่แล้ว พี่ต้อย เรื่องนี้มีจริงๆ อยู่ตรงนั้นเลย บ้านเขาอยู่ตรงนั้นเลย แต่ว่ามันมีการหยิบเอาความจริงมาเสริมแต่ง ทำให้มันมีอารมณ์ อะไรประมาณนี้ จัดวางซะ เอาแมวเข้ามา เอาศพเข้ามาใส่เข้าไปด้วย จริงๆ ตอนที่เขาโทรศัพท์น่ะ เขามาโทรศัพท์ที่บ้านผม บ้านเขาจริงๆ ไม่มีโทรศัพท์ ก็นัดให้ลูกเขาโทรมาหาจริงๆ พอคุยแล้วเราก็ถ่าย จัดการเรียบเรียงซะว่า คุยที่บ้านเขาน่ะแหละ จะถ่ายทอดชีวิตเขา แต่สิ่งหนึ่งที่เราได้จากคือเขา เรื่องความตงความตาย มาประกอบกันด้วยแหละ ไม่ได้เอามาจากตัวเราทั้งหมด ได้มาจากตัวเขาด้วยอีกประมาณ 30 เปอร์เซ็นต์ เอามาประสานกัน มันคือลักษณะการทำงานของสารคดี ต้องดูว่าเขาให้เราได้แค่ไหน เราจะใส่เข้าไปแค่ไหน ถาม เห็นหลายๆ เรื่องของต้อยจะมีภาพงานศพอยู่ พี่ต้อย มันเป็นภาพเก่าภาพหนึ่งที่อยู่ในบ้าน มันเป็นภาพงานศพ ขบวนแห่ ภาพนี้มันค้างอยู่ในใจ ขบวนแห่เมื่อก่อนเขาไม่ใช้รถ ใช้เกวียน มีควายลาก คือไม่รู้ว่าช่างภาพที่ไหนนะ เขาถ่ายเอาไว้ได้สวยงาม มันเป็นภาพที่จำ เราเลยชอบถ่ายงานศพ มันสวยงาม มันสงบ และมันก็เป็นอนิจจัง มันตรงกับ Concept ของเรา พวกชีวิตมันก็เท่านี้ อย่าไปหลงกับอะไรมาก ให้แบบว่าเข้าใจกับมันเสีย ให้มองด้านงดงามของมัน และถ้าสังเกตุจะพบว่าทุกเรื่องด่าทุนนิยม ว่ามันทำลายอะไรไปหมดน่ะ ถาม คือเหมือนจะพูดเรื่องชนบท พูดถึงบางด้านที่กำลังจะตายไป คราวนี้ พอหนังชุดนี้เสร็จปุ๊บ มันไปต่ออะไรยังไง พี่ต้อย ก็ตอนที่มันเป็นเรื่องสั้น แต่แรกเริ่มที่เดียวตัวเรามีความคิดที่จะทำหนังเกี่ยวกับบ้านเกิดของเรา คือจริงๆ เราไม่ต้องสนใจว่าจะเป็นหนังเลยก็ได้ จะเขียนหนังสือ หรือจะเป็นนิทาน เกี่ยวกับบ้านเกิด มันค่อยๆ เล่าออกมา พอมันทำออกมาเสร็จ ก็เสร็จไม่พร้อมกัน ก็ค่อยๆ ทยอยส่งก็มีได้รางวัลรองชนะเลิศอะไรบ้าง เราก็อยากทำให้มันเป็นซีรียส์ แต่เราก็มองไม่ออกว่ามันจะไปเทศกาลอะไรยังไง คือเรามองไม่ออกหรอก ว่าเอามารวมกันแล้วจะไปเทศกาล เรามองแค่ว่าเราจะรวมเป็นซีรียส์ของเราเอง เราทำเพื่อตอบตัวเราเอง จากที่ได้ดูก็จะรู้ว่ามันไม่ได้ตอบอะไรเลย ถาม คิดมาเพื่ออะไร พี่ต้อย เรามองโลกอย่างนี้ เราอยากจะเก็บความทรงจำเกี่ยวกับบ้านเกิดเราไว้อย่างนี้ แค่นั้นแหละ พอทำเสร็จก็จะรวมๆ ซะ ให้มันชัดขึ้น พี่ลิ(คุณชลิดา เอื้อบำรุงจิต) ก็บอก เอามารวมกันก็น่าจะมีพลังขึ้น เราก็เอามารวมๆ แล้วก็ฝากพี่เขาติดไม้ติดมือไป หลังจากนั้นเนี่ย คนเขาก็มาสนใจ เสร็จแล้วก็ฝากพี่ปุ่น(คุณธัญสก พันสิทธิวรกุล) ไป เสร็จแล้วก็มีเทศกาลหนังจอนจู เป็นที่แรกที่ติดต่อหนังยาวมา และเป็นที่แรกที่จะเอาเข้าฉาย หลังจากนั้นก็บางกอกฟิล์มเฟสติวัล ติดต่อหลังจอนจู แต่ว่างานเริ่มก่อน คือเหมือนว่า เขาเป็นคนเลือกเองไง ทีมที่บางกอกฟิล์มฝรั่งเป็นคนเลือก คือเขาก็เลือกว่า เออ มันจะมาอยู่ตรงนี้นะ จริงๆ แล้วทั้งสองอันเราไม่ได้ส่งเลย ถาม คือมีคนช่วยผลัดกัน พี่ต้อย มีคนช่วยผลักดัน ..คือเราก็แปลกใจ ว่ามันไปต่อด้วยเหรอ คือพอมันรวมแล้วก็คิดว่ามันจบ แต่ว่าพอรวมแล้วมันก็มีที่ทางที่จะไปต่อ ถาม ก็ปรากฏว่าได้ไปที่จอนจู เกาหลี แล้วที่ไหนอีก ร็อตเตอร์ดาม? พี่ต้อย ร็อตเตอร์ดามยังเป็นหนังสั้นอยู่ เทมเปเล่ นี่ถือว่าได้เข้าไปร่วมประกวด แล้วก็ที่รัสเซีย แล้วก็อีกสามที่ตอนนี้ที่เขาให้ส่งไป ก็รอฟังผลอยู่ มันก็น่าจะประมาณปลายปี ถาม ไปแต่ล่ะที่ เห็นงานของเราแล้วก็เห็นงานของต่างชาติแล้ว ต้อยรู้สึกว่ามีความแตกต่างกันยังไง? พี่ต้อย คือเรามองของเราเองเนี่ย เราอาจจะเห็นไม่ชัด พอเอาไปฉายในงาน พอเห็นงานของคนอื่นเนี่ย เออว่ะ งานเราพอมีอะไรอยู่ เราจัดวางมาดี งานของเขาบางทีเป็นงานทดลองอยู่ เป็นงานทีวีอยู่ ด้วยความที่เราทำของเรามานานนะ ค่อยๆ ทำค่อยๆ อะไรไป เราไม่ได้เร่งรีบเพื่อจะเอาไปฉาย อยากให้สมบูรณ์ที่สุด มันก็เลยดูค่อนข้างจะสมบูรณ์ เลือกเอาส่วนที่ดีที่สุดมาทำ ถาม เราก็มั่นใจกับหนังเราประมาณนึงล่ะ พี่ต้อย เราก็มั่นใจกับหนังของเรา เราก็ไม่อายอะไร ตอนแรกที่จอนจู กรรมการดูหนังเรื่องอื่นแล้วยังไม่มีที่ชอบเลย แต่พอดูหนังของเรา พี่ลิบอกมา ก็ค่อนข้างจะมีโอกาสนะ พอจะขึ้นไปรับรางวัลก็มีคนบอกว่าจะได้ บอกอย่างไม่เป็นทางการ ถาม สรุปก็คือได้เป็นรางวัลอะไร? พี่ต้อย ได้เป็นรางวัล เจเจสตาร์อวอร์ด มันมีรางวัลเดียวรางวัลนี้ มันมีสายประกวดหลักสองสายคือ ผู้กำกับหน้าใหม่ และดิจิตอล สเปคตรัม คือรางวัลใหญ่เท่ากันแต่แบ่งเป็นสองอันสองสาย สายดิจิตอลเราก็ได้ไป เป็นรางวัลที่มหาวิทยาลัยจอนจูเขาให้ ส่วนอีกสายหนังอเมริกันได้ไป เทศกาลนี้เขาเน้นหนังอาร์ตหนังทดลอง หนังที่มีกลิ่นอายเฉพาะตัว จะไม่ใช่หนัง ถาม ไม่ใช่เล่าเรื่อง ไม่ใช่ฟิคชั่น พี่ต้อย อ่า ไม่ใช่แบบว่าบันเทิงมาก |
 |
 |
 |
ถาม แล้วที่ร็อตเตอร์ดามเป็นอย่างไรบ้าง? ได้ยินว่าเน้นหนังทดลอง
|
